زندگی می گوید اما... باز باید زیست

رقص با کافکا

hojoom — Tue, 13 Nov 2007 16:16:18 GMT

من خارج قسمت روزگارم

حاصل یک تقسیم ساده:

زندگی بر مرگ

*******************************

مثل گریـه کردن در خود، درشب سیاه بـارانـی

مثل حرفهای من به خودم، قصه هایی که خوب میدانی

مثـل این غزل بـی تو،دفتر خـالـی بـدون شعر

که تو اما شبیه یک جادو همه را نانوشته می خوانی

مثل ایـن که خود را من،در ته ایـن غزل بیاویزم

مثل این که بازهم من را در ته عشق خود بمیرانی

مثل... مثل...مثل...اه مردم،این غزل هم ته گلویم ماند

قاب کن توی ذهنت عکسم را:شاعری ابتدای ویرانی*

((از لب باد هرزه می افتم،در دل رود مرده می خوابم

زنده ام؟مرده ام؟نمی دانم... شاعرم؟ نه!شبیه یک جانی))

که فقط قاتل خودم بودم،هی تو را ذره ذره می مردم

حسرتم شانه های گرمت بود،که مرا هم شبی بخوابانی

تـا برایـم ترانـه می خواندی،عاشـقانـه فقط برای من

خسته ام خسته از همه حتی،خسته از عشق هم... نمی دانی

عاشقت مسخ کافکا بود،سوسکها با فلیسه رقصیدند

نامه هایم/به خاطرت مانده؟فال حافظ که خوب می دانی

گفتی این بار فال من قهوه/می خورم تلخ تلخ بی رویا

تا شبیه قاتـلت بـشوم،تا شبیه مرگ... فنـجانی

از همان قهوه ات برای من،تلخ و شیرین بریز تا بشوم

مثل گیـج گنگ بی رویا، مثل دلقک میان مهـمانی

***

باز هم آخر غزل شد و من،حرفهایم همیشه تکراری

مثل روز و هفته و ماه و...،سالهای عمر یک زندانی

در ته این غزل کسی می خواند،گریه گریه تمامی خود را

در ته این غزل کسی می مـرد در شب سیاه بـارانی

پ ن:

*در کوچه باد می آید،این ابتدای ویرانیست (فروغ)

چیزی شبیه عید

hojoom — Mon, 12 Mar 2007 08:24:18 GMT

مثل حل شدن می ماند

در فنجان قهوه

وقتی آرام آرام تمام می شوی...

با شیر بخور و شکر

شاید تلخی شعرهایم را بگیرد!

***********************************

سکانس آخر امسال شهر دلگیر است

کدام بهار؟کدام جوانی؟دلم پیر است

سکانس آخر امسال بوی مرگ می آید

دوباره طالع ما سال نحس می زاید

هنوز قصه همان ((سین)) های تکراریست

سماق و سنجد و سمنو... زندگی هنوز جاریست؟

دوباره ماهی قرمز دوباره سبزه نو

و حس نوستالوژیکی که عید شد دوباره ...بدو

بدو که بازهم تو از زندگی عقب ماندی

نه مرده ای و نه زنده،تو بی سبب ماندی

بهار می رسد و باز هم تو در خوابی

سکانس رفتن تو،کابوس...گریه...بی تابی

سکانس آخر امسال...کات/خسته ام نمی فهمی؟

منی که هیچ نداشتم از این جهان سهمی

همیشه سهم من از هفت سین تو غم بود

نه عین بود و نه شین و نه قاف ـ ماتم بود

تمام سال به سرم تو می شدی آوار

تمام لحظه لحظه این سال نکبت بار

بدم می آید از تهران و سال تحویلش

از این هوای گرفته فضای دلگیرش

بدم می آید از این رسم های تکراری

شبیه دوربین مخفی،همه سر کاری

هنوز فصل آخر این فیلم لعنتی مانده

رسیده ام به ته خط ولی یکی مانده

که باز هم با دل من نردِ عشق می بازد

تمام ناتمام مرا او دوباره می سازد؟

...تمام من ولی امسال هم به یغما رفت

دوباره این دل کولی من سر زا رفت

و سال بعد در اکران من تو را مردند

تمام تکه های مرا عاشقان تو بردند

بهار سال هزار و سیصدو ... بعدآ

و من که مرده ام انگارنبوده ام اصلآ

غزل 1

hojoom — Sat, 06 Jan 2007 20:41:18 GMT

یک حس گنگ چشمهای تو را هی قدم زدن

خواندم همیشه از تو همه جا هی تو را... و من ــ

احسـاس می کـنم نفسم بند می رود

باز هم من و تو بیا جنگ تـن به تـن

خنجر بکش تازه تو را شعر می شوند

تک تک تمامی سلولهای این بدن

شاعر کشی حس غریبیست تجربه داری؟

انگار یک نفر شبیه تو را بی سبب کشتن

مُردم مگر که تـو قـاتـل شوی مرا

آماده اند جسد، گورکـن، کفـن

با دستهای خود کفنم... نه کمی بمان

ماندست ته نفسی تا تو را تهی گشتن

این جا به بعد این منم و چند بیت زمان

فرصت کم است فاجعه را نمی توان گفتن

این جا منم تمام مرثیه های زمین سرد

مثل درخت ریشه خود را تـبـر زدن

این جا منم کافر بی دین بت پرست

یک عاشق عجیب وغریب و بددهن

ابن جا منم هفت گناه کبیره ات

ابلیس های گم شده در چاک پیرهن

این جا منم شکل کسی مثل هیچکس

این جا تویی سیب نخورده گناه من

***

این جا کسی نفس نفس آخر و هنوز

با حس گنگ چشمهای تورا

هی قدم زدن

شعری که از دهن افتاد ...

hojoom — Mon, 04 Dec 2006 20:34:18 GMT

چمدانهای خسته

کفشهای همیشه

بر آستانه در

تمام خاطره ها مدفون

در همین کوچه

پای آن کاجی که نطفه اش دستهای پدر بزرگ بود

که صد سال سیاه روز سپیدی ندید

چمدانهای خسته...

در آستانه برزخ

این جا هنوز مرگ آسان است

به رسم صد سال پیش

هنوز که هنوز است کلاغها شومند

و مادرانِ دلشوره های همیشه

بر آستانه خانه ها

ذره ذره می میرند که

حجله های تازه تازه است که سبز می شوند

بر سر هر معبر

این جا کافر می شوی در شعرهایت

و سهم تو جهنمیست آویختنش را

بر دارهای عذابی که گره به گره می بافند

میله های زندانم را

این جا تیتر می شوی در روزنامه هایی که ...

داغ داغ بنوشید تا از دهن نیفتاده ام:

( آن مرد رفت

آن مرد با چمدانش رفت ............... )

این جا .....

(( دِ بس کن دیگه لا مصّب چقدر غُر می زنی؟ ))

این جا......

تمام!

بازو به بازو...

hojoom — Sat, 28 Oct 2006 20:39:18 GMT

به میثم شیخلر

سپاس دوستیش

بازو به بازو ...

فریادم کن

شاید از گلویت بیرون بیفتم

این لقمه ی نجویده را ...

دندان به استخوان گرفته ام

کار از جگر گذشته

خون می خورم هر روز

داغ داغ!

هرز می رود

قدمهایم را می گویم

دستم بگیر که این روح عاصی

تلو تلو می خورد

پیش جنازه ام

دو پله بالاتر از چشمانت دارم زدند

به جرم اینکه شاعرش بودم

خِرت ... خِرت...

می شنوی؟

خِرخِره می جوند ...

***

بالا می روم از این رگی که نبضش برای تو نبود

ببین تیغ کشیده اند...

که رسیده ام به شاهرگ

... و تمام

شک نکن، ضربه کاری بود

بازو به بازویم باش

که این نفسهای آخر است.

مسافر

hojoom — Sat, 23 Sep 2006 21:48:18 GMT

شراب تلخ می خواهم که مردافکن بود زورش

که تا یکدم بیاسایم ز دنیا و شر و شورش

((حافظ))

تمام طول جاده

وسعت چشمانت بود

که هیچ گاه پایانی نداشت

مسافرم

خسته از این مرثیه ها

تمام می شوم اما...

جاده تمام نشد

چشمانت هم

شراب می خواهم تلخ تلخ

شاید مردانه بیفتیم

که مردانه نبودیم

قمار کرده ام هستیم را

در این سفر که از تو بود

تا ................. نرسیدن

همیشه فرصت کم است

و فرصت من

تنها این حرفهاست که می خوانی

یا شاید هم ...

***

ساقی جام را بده

((که تا یکدم بیاسایم ... ))

دنیا را نمی خواستم

اما

شر و شورش آسوده ام نگذاشت

مسخ

hojoom — Thu, 31 Aug 2006 00:39:18 GMT

در مرز خواب

در امتداد این کوچه ی نزدیک پنجره

در تیره روشن این سپیده دم شوم لعنتی

در خلسه ای پس یک شعر خواندنی

در این کلا فگی خسته اشیا

در پوچی حضور میان عقربه ها

من مسخ می شوم

با استکان آب و این بسته های قرص ها

هی خواب می روم

بیدار می شوم

خواب می روم...

در خواب ( یا شاید هم بیداری...؟)

من قبر می شوم

قبری به وسعت همه ی این جنازه ها

با نام آدمی

در خود می کشم

همه این تنهای مرده را

با نام زندگی

در خواب من سیل می شوم

سیلی به وسعت یک دشت آرزو

هی پیش می روم تا

ویران کنم همه پلهای روبرو

هی پیش می روم

تا با سقوط در عمیق ترین چاه زندگی، آرام می شوم

در خواب من چشم می شوم

وامانده بر سر پیچ هزار جاده ی دور

خیره به این همه پستی، به مرگ شعور

مانند موش کور ...

در خواب من رنگ می شوم

سبز و سپید....

نه اما فقط سیاه

رنگ تمامی شبها، سقوط ماه

رنگ تمامی دلها، شکوفه ها

حتی به رنگ کفن مرده های ما

... تنها سیاه

در خواب ...

نه دیگر بس است خواب

بیدار می شوم

سر گیجه، تهوع، سکوت، یأس ...

دیوارهای اتاقم همه سیاه

میزم سیاه و تخت سیاه و هوا... سیاه

قبری دقیق به اندازه خودم

کنده شده در گوشه اتاق

و دستهای ملتهب خاک فتنه گر

که می خواندم بیا

آیینه را نگاه می کنم

یک چشم به وسعت همه ی سطح آینه

خیره نگاه می کند مرا ( یا من او را؟)

نیشخند می زند...

یک چشم درون آینه به من نیشخند می زند

آیینه را خرد می کنم

دیگر بس است

تعبیر خواب من اگر این گونه است

اکنون نوبت سیلاب می شود

اما...

این خانه را که از پای بست ویران است

یارای سیل عظیم زمانه نیست

ویرانه می شود

.................

یک استکان آب و یک قرص و باز هم

در تیره روشن این سپیده دم شوم لعنتی

به خواب می روم.

پ ن: این روزها این گونه ام ...

امید

hojoom — Fri, 04 Aug 2006 21:34:18 GMT

به انتظار کیستی؟

کدام معجزت عظیم را منتظری؟

دستانت به تمنای چیست؟

تقدیر خود را بپذیر...

این را هر روزم گویند

وایمان بیاور به *هجوم* وحشی زاغان

و کوچ همه پرندگان عشق از شهر

تقدیر خود را...

ا ین را...

***

این فصل دیگری است

فصل کوچ از شهر غریبانه ها

به دیاری دیگر...

خانه بر دوش روزگارم

اگر شهرم را یافتم

بی گمان خانه ام را

بر مفصل ادراک انسان بنا خواهم کرد

و در معبر احساس

آنجا که عشق حماسه ایست

نه هرزه کالای بازار مکاره

اگر شهرم را یافتم خانه ای بنا خواهم کرد

که در سنجش قیمت این آدمیان هیچ نیرزد

خانه ای بدون دیوار

و پنجره هایی که باز شوند بی رخصت

به وسعت خدای...

***

آرزو....

رویا...

جهان به وسعت همه ی ظلمتش به ریشخندم ایستاده است

و زمان ـ این مکرر بیهوده ـ به ملامتم

و هر روزم گویند که ویرانه ای بیش نیستی

مرا اما در کنج ویرانه کورسوی فانوسیست

که روزی خورشیدی خواهد شد

به وسعت همه ی شهر آرزوهایم

و در تپش هر شعله اش

خانه ام را بنا خواهم کرد

و... زیبایی آغاز خواهد شد

آشفته گویی

hojoom — Sat, 08 Jul 2006 22:18:18 GMT

خامش منشین خدا را

پیش از آن که در اشک غرقه شوم

از عشق چیزی بگوی !*

ای هم گناه من

در لحظه ی عظیم هزیمت ناگزیر

به این دروغزار پر از گناه

چگونه توانمت یافت؟

ای تو هم خود گناه من

و هم عقوبت و پاداش

در هزار توی کوچه های کدام دیار ناشناخته

توانمت دید؟

***

خسته ی خسته

صورت تاول گون، پای آبله

هر گوشه را دست سوده ام

و در هر دیاری تو را جستجو بردم

ای دیرینه آشنا

در این لحظه های سراسر مر گ زده

در مرز کدام ثانیه ی تنهایی

توانمت یافت؟

***

ما با هم زاده شده ایم

در یک لحظه!

و مرگمان نیز همسان است

در یک لحظه!

من سوگوار لحظه لحظه های بی توام

و تو بی من

چونان پرنده ی اسیری در حسرت پرواز

ای همزاد

در کدام دیار ناشناخته باز خواهمت یافت؟

در کنج عزلت یک دیر متروک؟

یا در خراب آباد میکده ها؟

***

این است حکایت من

تردید در مرز ماندن و رفتن

در این شبان غم آلوده

در حسرت معجزه ای

رنج دیرینه را تاب می آورم

آشفته گویی ام را تماشا کن

ای دیرینه ترین چاره ی آشفتگی ها

آشفته ام مبین...

آشفته ام مخواه...

و آشفته ام مگذار...

از خزان سوی بهار ...

hojoom — Fri, 09 Jun 2006 07:38:18 GMT

تقدیم به یک دوست ...

با تو هستم که چنین دلزده از دنیایی

تو چرا این همه افسرده شدی ؟!

تو چرا همچو خزانی بی برگ

سرد و پژمره و تاریک شدی؟!

با تو هستم که چنین خسته شدی

باز کن پنجره قلبت را

تا که احساس هوایی بخورد

تا که هر گوشه قلبت بدرخشد از نور

بسراید از شور

تو اگر باز کنی پنجره را

من به تو خواهم گفت

راز زیبایی یک شاخه نرگس در باد

تو اگر باز کنی پنجره را

من تو را خواهم برد

به جهانی که در آن، واژه ها ناب ترین آیه احساس منند

باز کن پنجره ذهنت را و بیندیش به نور

تا که دنیا همه گلخانه شود

تا که آواز قناری با تو همخانه شود

باز کن درب قفس را برخیز

که جهان وسعت بی پایان است

تو چرا خسته در این کنج قفس افتادی؟!

همه پنجره ها را بگشا

و به پرواز بیندیش

رو به آن گستره بی پایان

که در آن شور جوانی پیداست

عشق هر ذره به انسان پیداست

جامه کهنه غم را به کناری افکن

دیده را باز نما

و به خورشید درخشنده نگر

گرم کن با نفس سبز بهار دل غمگینت را

شاد کن همچو پرستوی رها

همه لحظه تقدیرت را

تو بهاری

عطر گلها با توست

شوق صد میوه نارس با توست

تو بهاری

شور رویش با توست

عشق بخشیدن و جوشش با توست

به سحر گاه بیاویز و ببخش

بی امان معجزه عشقت را

و بدان که به یک لبخند، می توانی تو به فردا برسی

و گذر خواهی کرد با پل لبخندت

از خزان سوی بهار ...