تبليغاتX
زندگی می گوید اما... باز باید زیست - غزل 1
این جام آخر است بگیر و تو نوش کن __ شعرم گلایه است،بخوان و...فراموش کن

 

یک حس گنگ چشمهای تو را هی قدم زدن

خواندم همیشه از تو همه جا هی تو را... و من ــ

 

  احسـاس می کـنم نفسم بند می رود

باز هم من و تو بیا جنگ تـن به تـن

 

خنجر بکش تازه تو را شعر می شوند

تک تک تمامی سلولهای این بدن

 

شاعر کشی حس غریبیست تجربه داری؟

انگار یک نفر شبیه تو را بی سبب کشتن

 

مُردم مگر که تـو قـاتـل شوی مرا

آماده اند جسد، گورکـن، کفـن

 

با دستهای خود کفنم... نه کمی بمان

ماندست ته نفسی تا تو را تهی گشتن

 

این جا به بعد این منم و چند بیت زمان

فرصت کم است فاجعه را نمی توان گفتن

 

این جا منم تمام مرثیه های زمین سرد

مثل درخت ریشه خود را تـبـر زدن

 

این جا منم کافر بی دین بت پرست

یک عاشق عجیب وغریب و بددهن

 

ابن جا منم هفت گناه کبیره ات

ابلیس های گم شده در چاک پیرهن

 

این جا منم شکل کسی مثل هیچکس

این جا تویی سیب نخورده گناه من

***

این جا کسی نفس نفس آخر و هنوز

با حس گنگ چشمهای تورا

                                          هی  قدم زدن

                                            

+ نوشته شده در  یکشنبه هفدهم دی 1385ساعت 0:12  توسط مهدی جوکار | 
 




<