چمدانهای خسته

       کفشهای همیشه

                      بر آستانه در

تمام خاطره ها مدفون

                    در همین کوچه

پای آن کاجی که نطفه اش دستهای پدر بزرگ بود

که صد سال سیاه روز سپیدی ندید

چمدانهای خسته...

              در آستانه برزخ

این جا هنوز مرگ آسان است

به رسم صد سال پیش

هنوز که هنوز است کلاغها شومند

و مادرانِ دلشوره های همیشه

بر آستانه خانه ها

ذره ذره می میرند که

حجله های تازه تازه است که سبز می شوند

بر سر هر معبر

این جا کافر می شوی در شعرهایت

و سهم تو جهنمیست آویختنش را

بر دارهای عذابی که گره به گره می بافند

میله های زندانم را

این جا تیتر می شوی در روزنامه هایی که ...

داغ داغ بنوشید تا از دهن نیفتاده ام:

( آن مرد رفت

آن مرد با چمدانش رفت ............... )

این جا .....

(( دِ بس کن دیگه لا مصّب چقدر غُر می زنی؟ ))

این جا......

                   این جا......

                                       تمام!