تبليغاتX
زندگی می گوید اما... باز باید زیست
این جام آخر است بگیر و تو نوش کن __ شعرم گلایه است،بخوان و...فراموش کن
 

در مرز خواب

             در امتداد این کوچه ی نزدیک پنجره

در تیره روشن این سپیده دم شوم لعنتی

                           در خلسه ای پس یک شعر خواندنی

در این کلا فگی خسته اشیا

                       در پوچی حضور میان عقربه ها

من مسخ می شوم

                    با استکان آب و این بسته های قرص ها

هی خواب می روم

                     بیدار می شوم

خواب می روم...

 

در خواب ( یا شاید هم بیداری...؟)

من قبر می شوم

قبری به وسعت همه ی این جنازه ها

                                        با نام آدمی

در خود می کشم

               همه این تنهای مرده را

                                         با نام زندگی

 

در خواب من سیل می شوم

                     سیلی به وسعت یک دشت آرزو

هی پیش می روم تا

                     ویران کنم همه پلهای روبرو

هی  پیش می روم

تا با سقوط در عمیق ترین چاه زندگی، آرام می شوم

 

در خواب من چشم می شوم

                        وامانده بر سر پیچ هزار جاده ی دور

خیره به این همه پستی، به مرگ شعور

                                          مانند موش کور ...

 

در خواب من رنگ می شوم

سبز و سپید....

                    نه اما فقط سیاه

رنگ تمامی شبها، سقوط ماه

                رنگ تمامی دلها، شکوفه ها

حتی به رنگ کفن مرده های ما

                                       ... تنها سیاه

 

در خواب ...

نه دیگر بس است خواب

                             بیدار می شوم

سر گیجه، تهوع، سکوت، یأس ...

 

دیوارهای اتاقم همه سیاه

                      میزم سیاه و تخت سیاه و هوا... سیاه

قبری دقیق به اندازه خودم

                     کنده شده در گوشه اتاق

و دستهای ملتهب خاک فتنه گر

                               که می خواندم بیا

آیینه را نگاه می کنم

یک چشم به وسعت همه ی سطح آینه

                         خیره نگاه می کند مرا ( یا من او را؟)

نیشخند می زند...

یک چشم درون آینه به من نیشخند می زند

                                     آیینه را خرد می کنم

دیگر بس است

تعبیر خواب من اگر این گونه است

                        اکنون نوبت سیلاب می شود

اما...

این خانه را که از پای بست ویران است

یارای سیل عظیم زمانه نیست

                              ویرانه می شود

.................

یک استکان آب و یک قرص و باز هم

           در تیره روشن این سپیده دم شوم لعنتی

                                                  به خواب می روم.

 

پ ن: این روزها این گونه ام ...

+ نوشته شده در  پنجشنبه نهم شهریور 1385ساعت 4:10  توسط مهدی جوکار | 
 




<