سخن از یاری نیست

من به تنهائی یک کوه بلند

                من به خاموشی یک احساسم

آنچنان تلخ که گوئی

              کام من کشتگه شوکران گردیده

آنچنان سرد که گوئی در من

                      همچونان قطب جنوب

                                       صدهزاران کوه یخ

                                                   به طرب بنشسته

                                                      ***   

من در این شب که سیاه است

                              به اندازه تنهائی من

فکر یک قاصدکم

                که بسان پیکی

                                قصه درد مرا

                                    تا به هرجا که تواند ببرد

شاید آنجا

          در دیاری دیگر

                 در میان دل یک کوچه تار

قصه ام را

           به آن مرد غزلخوان پریشان گوید

                                             تا که آواز دهد

همچونان یک همدرد

قصه این دل آواره بی سامان را

                                                      ***

قاصدک منتظرم

                   زود بیا...

               برای عبور از این ظلمات مرد افکن

                                         وقلبت را پناه گاهی خواهم کرد 

                                                       برای شبانه های یک تنها

آری... آری...

        تنها با معصومیت چشمان تواست

                          که می توان گذشت و ندید که

                                                                 "انسان"

این وارث خدای بر زمین

                   چگونه در تعفن گند آلوده ی هوسهای خویش

                                                                       غرقه است

وتنها قلب پاک توست

               که می تواند مأوایم باشد

                             و برهاندم از زنجیرهای

                                             سنگین وسوسه

                                                      ***

بیا وطلوع کن در شب دلمردگیهای تلخ

                        و چشمانت را فانوس راهم کن

                                        برای گذشتن از مرز هراسهای پوچ

و قلبت را‌‌

            آه قلبت

                    و دیگر هیچ...

من به پایان چقدر نزدیکم

و من چقدر خسته ام از این تکرار ملال آلود ثانیه ها

نشانم ده ای خدا که کدام وادی ایمن

پناهگاه من است

و کدام شانه محبت

حریم امن گریه های شبانه

***

همیشه اسیر در قفس تنگ تکرار

تکرار و بازهم...

و من چگونه نشان دهم تنفر خود را از این واژه

حرفهای تکراری...

عشقهای تکراری...

وحتی... خدائی تکراری

نمیخواهم، نمیخواهم

من خدای زاهدان ظاهر پرست را نمیخواهم

مرا دیگرگونه خدائی باید

و دیگرگونه عشقی...